Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ....

«Οι αξιωματικοί οργανώνουν πάρτι στα πλοία. Ο Γάλλος πρόξενος θα ζητήσει συγνώμη, για μια του βραδυπορία σε ένα πάρτι, γιατί η βάρκα του είχε σφηνώσει ανάμεσα στα πτώματα» (*)


ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΝΩΣΙΤΕΣ, ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ. ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ «ΠΕΙΡΑΤΙΚΕΣ ΑΙΧΜΕΣ» ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΚΙΤΡΙΝΟΜΑΥΡΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ! 

«ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ»*
« Αχ, γκρέμισε ο κόσμος μας! Γκρέμισε ή Σμύρνη μας! Γκρέμισε η ζωή μας. Η καρδιά, τρομαγμένο πουλί, δεν ξέρει πού να κρυφτεί. Ο τρόμος, ένας ανελέητος καταλύτης άδραξε στα νύχια του κείνο το πλήθος και το αλάλιασε. Ο τρόμος ξεπερνάει το θάνατο. Δε φοβάσαι το θάνατο φοβάσαι τον τρόμο. Ο τρόμος έχει τώρα το πρόσταγμα. Τσαλαπατά ανθρωπιά. Αρχίζει από το ρούχο και φτάνει ίσαμε την καρδιά. Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τόνε περιγράψεις(...)Τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι σύμμαχοι οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι της Αντάντ; Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας! Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια τής χαράς για να μη φτάνουν ίσαμε τ' αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να ξέρει κανείς πώς μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε! »


«ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ»*

« Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» Που να ακουμπήσουν οι πρόσφυγες; Τι να σκεφτούν; τι να ξεχάσουν; τι να πράξουν; που να δουλέψουν; πώς να ζήσουν; Τρέμαν ακόμα απ΄ το φόβο. Τα μάτια τους ήταν κόκκινα απ΄ το αιμάτινο ποτάμι της κόλασης που διάβηκαν. Και σαν πάτησαν σε στέρεο έδαφος, μετρήθηκαν να δουν πόσοι φτάσανε και πόσοι λείπουν. Κι οι ζωντανοί δεν το πιστεύανε, μόνο άπλωναν τα χέρια τους στο κορμί τους και το ψάχνανε, για να βεβαιωθούνε πως δεν ήταν βρικόλακες. Και ψάχναν και για την ψυχή τους, να δουν αν ήταν στη θέση της. Μ΄ αυτή ήταν άφαντη. Είχε μείνει πίσω στην πατρίδα κοντά στους αγαπημένους νεκρούς και στους αιχμαλώτους, κοντά στα σπιτάκια, στα χωράφια, στις δουλειές…. Κι είπαν: περαστικοί είμαστε, ας βολευτούμε όπως-όπως, κι αύριο θα ματαγυρίσουμε στα μέρη μας. Κι αποζητούσαν, τούτη την ελπίδα, με την ίδια λαχτάρα σαν το ψωμί το νερό και τo αλάτι. Τόσοι ήταν, ενάμισι εκατομμύριο ρωμιοί μικρασιάτες, που στριφογύριζαν τώρα στο καύκαλο της Ελλάδας, σαν περιπλανώμενοι ιουδαίοι διωγμένοι από τη γη της Χαναάν. Χωρίς πατρίδα χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι. Και μόλις χτες να θυμάσαι πως ήσουνα νοικοκύρης. Ψάχναν για τον αίτιο, αναθεμάτιζαν τον ουρανό, τη γης, τον πόλεμο, τον Κεμάλ το Βενιζέλο τον Κωνσταντίνο, την Αντάντ. Μα πριν απ΄ όλα τον ύπουλο τον Άγγλο, τον υπολογιστή, το διπλοπρόσωπο, το σφετεριστή που έκανε μπίζνες και αυτοκρατορική πολιτική με το αίμα και τη δυστυχία ενός λαού…....»

(*Αποσπάσματα από τα ομώνυμα βιβλία της Διδώς Σωτηρίου)





                  Για την υπογραφή:
“ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ”

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ : Το αηδόνι της προσφυγιάς!


« Να σου δώσω μια να σπάσεις,
αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια
κοινωνία άλληνε.... »

Ίσως και να μην υπάρχουν πιο χαρακτηριστικοί στίχοι για να περιγράψουν την ψυχοσύνθεση και την προσωπικότητα του «γιου του ανέμου» Στέλιου Καζαντζίδη. Συμπληρώνονται σήμερα 16 χρόνια από την απώλειά του και ως εκ τούτου αυτές οι γραμμές είναι αφιερωμένες στη μνήμη του! Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που η κρυστάλλινη λεβέντικη φωνή του τροβαδούρου της ξενιτιάς και του κατατρεγμού πέταξε, αγκαλιά με την τελευταία πνοή του αγαπημένου μας Στελάρα, για την Γειτονιά των Αγγέλων. Ο Χάρος κλέβει πάντα τα πιο διαλεχτά παλικάρια για να τον συντροφεύουν στο μακρινό του ταξίδι. Είναι «νόμος» αυτός, έτσι για να επιβεβαιώνεται πως από τούτο τον πικρό κόσμο της απονιάς και της αδικίας οι Γνήσιοι φεύγουν νωρίς.... Έτσι και ο Στέλιος Καζαντζίδης. Δεν άντεξε άλλο στην «γυάλινη» φυλακή της φτιασιδωμένης ψευτιάς και απέδρασε για εκεί που κανείς πλέον δεν θα κατάφερνε να του στερήσει τη Λευτεριά, έτσι όπως ο ίδιος την ένοιωθε και την ονειρευόταν. Ίσως κιόλας κι αυτή η καταραμένη αρρώστια που τόσο τον πόνεσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, να είχε άμεση σχέση με τις ευαισθησίες που φώλιαζαν στην ψυχή του ΑΝΘΡΩΠΟΥ Στέλιου Καζαντζίδη....

Γεννημένος κάπου εκεί στις προσφυγογειτονιές της Ν. Ιωνίας, ο Στελάρας δέθηκε παντοτινά με τα βιώματα και τις αναμνήσεις, όχι μόνο τα δικά του, αλλά και ολόκληρης της γενιάς των «κολασμένων» και των «παρακατιανών» αυτού του τόπου....Πρωτάνοιξε τα μάτια του σε μια παράγκα προσφυγική, απ’ αυτές που τα ξεριζωμένα αδέρφια μας έστησαν με αίμα και δάκρυα εκεί στο «περιθώριο», και μεγάλωσε με ανείπωτα βάσανα και κακουχίες, που όμως δεν του στέρησαν ούτε ίχνος από την περηφάνια και την μάχιμη στάση ζωής που του κληρονόμησε η ποντιακή του ράτσα ! Από πιτσιρίκος τράβηξε τον σκληρό δρόμο του καθημερινού μόχθου. Παιδάκι, ακόμη, πουλάει σάμαλι στα γήπεδα, κατόπιν δουλεύει ως αχθοφόρος σε λιμάνια και αγορές, εργάτης σε οικοδομές, σε φάμπρικες και εργοστάσια....... Ο Καζαντζίδης ένοιωσε για τα καλά στο πετσί του τι σημαίνει να ζει κανείς «ματωμένα»! Γι αυτό κιόλας ο Στέλιος ο βιοπαλαιστής, ο πρόσφυγας, ο κυνηγημένος από το εμφυλιοπολεμικό κράτος, αυτός που ζυμώθηκε με τον πόνο, τη φτώχεια και τις στερήσεις ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ! Κι όταν έφτασε η στιγμή που η Θεία Φωνή του ανέβηκε στο πιο ψηλό πάλκο της πανελλήνιας αναγνώρισης και του σεβασμού, ο Στέλιος δεν εξαργύρωσε αυτό το πανάκριβο χάρισμα με τα οφέλη του «χρηματιστηρίου του τραγουδιού» μα ούτε με τα σαλόνια της λεγόμενης «καλής κοινωνίας». Αντίθετα ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΣ, δώρισε απλόχερα το ταλέντο και την ομορφιά της φωνής του εκεί που πραγματικά ανήκε : Στον κόσμο της δουλειάς και της βιοπάλης. Κι έτσι......οι «παλιές αναμνήσεις έγιναν φιλιά» στα τίμια ροζιασμένα χέρια του εργάτη, στα ματάκια της μάνας που έκλαιγαν για το ξενιτεμένο της παιδί μπροστά στο «τρένο Γερμανίας – Αθηνών», στο παράπονο του παλικαριού για την πληγωμένη αγάπη, στην κοπελιά που έπνιγε τα όνειρά της στα υπόγεια υφαντουργεία, σ’ αυτούς που έφυγαν μα και σε αυτούς που μένουν.

Ο Λαός με το αλάνθαστο κριτήριό του αγκάλιασε ολόψυχα το Στέλιο, το δικό του παιδί, γιατί μίλησε στην καρδιά του όσο κανένας άλλος. Γιατί δεν τον πρόδωσε, δεν τον «αντάλλαξε», δεν τον ταπείνωσε. Κι όταν οι εταιρίες, οι μάνατζερ και το «σταρ σίστεμ» επιχείρησαν, κάποια στιγμή, να καθυποτάξουν και να υποδουλώσουν το Στελάρα, αυτός έτσι αυθόρμητα έδωσε μια στο «γυάλινο κόσμο τους», προτιμώντας να αποσυρθεί παρά να «παραδοθεί»! Πόσοι άραγε διαθέτουν το ηθικό υπόβαθρο ώστε να πράξουν το ίδιο, αρνούμενοι να μετατραπούν σε πιόνια μιας καταπιεστικής “τάξης πραγμάτων”’;;; Μπορεί εμείς βέβαια να στερηθήκαμε το Στέλιο πολλά χρόνια, όμως αυτός έκανε εκείνο που τον πρόσταξε η συνείδησή του, τα πιστεύω του και οι ηθικές αρχές του. Και πάλι ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΡΟΔΩΣΕ!

Κάτι που αξίζει ιδιαίτερης μνείας όταν αναφέρεται κανείς στον Στ. Καζαντζίδη είναι όσον αφορά την «συγκρατημένη επανεμφάνισή του» τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Άλλοι στην θέση του, μετά από μiα μακρά απουσία, θα κοίταγαν να «αδράξουν την ευκαιρία», να «επωφεληθούν διπλά». Όχι όμως ΕΝΑΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ ! Τούτο το αδούλωτο αηδόνι (σε μια εποχή όπου το λαϊκό τραγούδι εξευτελίζονταν από σάπια ακούσματα) έδωσε και πάλι το στίγμα της αληθινής ποιότητας. Τραγούδησε ξανά και έβγαλε από την αφάνεια μνήμες και ιστορικά βιώματα : Ποντιακά τραγούδια για την ξεχασμένη γενιά της θλίψης, παλιά ακούσματα που η εμπορευματοποίηση είχε θάψει, αλλά και καινούργια αριστουργήματα σε ανεπανάληπτες ερμηνείες. Γιατί ο Στέλιος όσο μεγάλωνε ηλικιακά και έφτανε «στην καμπή», εκεί που όλοι συμβιβάζονται, βολεύονται και αποστασιοποιούνται, τόσο αυτός ο αετός θέριευε – ξεσηκώνονταν –παθιάζονταν!

Αυτός ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης! Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Στελάρας εκτός από ΑΕΚΤΖΗΣ! Ένας ακόμη λόγος που ειδικά εμείς οι Ενωσίτες αξίζει να είμαστε περήφανοι για το παλικάρι που τίμησε τις ρίζες και την ιστορία μας. Και βέβαια στο νέο μας γήπεδο ο Σ. Καζαντζίδης θα τιμηθεί όπως αρμόζει στην τεράστια αξία του! Γιατί η καρδιά της ίδιας της Προσφυγομάνας ΑΕΚ, κτύπησε «μουσικά» και στα στήθια του Στελάρα!

Η μακρινή «χώρα της λησμονιάς» ποτέ δεν θα απορροφήσει την μνήμη του Στέλιου Καζαντζίδη. Ο Στελάρας θα είναι πάντα συντροφιά μας στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια παρέα, στο ποτηράκι με το κρασί που θα τσουγκρίζουμε αναμεταξύ μας, στις πενιές, και στα τραγούδια που θα σιγοψιθυρίζουμε στις χαρές μας και στις λύπες μας..... ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ στα νέα.......«χρόνια της υπομονής». ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!

Για την υπογραφή :
«Captain Morgan»
 Ιδρυτής των “ΠΕΙΡΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ”






Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Εμείς πάντα λέγαμε ότι...



"Η Α.Ε.Κ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 
ΕΝΑΝ ΤΙΓΡΗ ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ!!!"


ΥΓ1: Νίκες ΠΑΝΤΟΥ!

ΥΓ2: Α.Ε.Κ - Πρωτάθλημα! Δεν συμβιβαζόμαστε με τίποτε λιγότερο!




Η Γενική Συνέλευση
των 
Πειρατών του Ονείρου 

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Θ(Ε)ΩΜΑΣ !!!


Ήταν μια εξέχουσα κιτρινόμαυρη βραδιά με το Θ(ε)ωμά Μαύρο δικαίως στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ολόκληρης της Α.Ε.Κ. Η παρουσίαση του "βιβλίου-αυτοβιογραφία" τού μεγάλου άσου της ΑΕΚΑΡΑΣ, στην επιτυχημένη εκδήλωση της περασμένης Τετάρτης, ξύπνησε θριαμβευτικές μνήμες από μία αλλοτινή εποχή που δεν ανήκει απλά στην Ιστορία, αλλά εξακολουθεί να εμπνέει και να γαλουχεί και τις νεότερες γενιές των Ενωσιτών!

Γιατί ο Θωμάς Μαύρος, πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί μία σημαντική προσωπικότητα με ήθος, σεμνότητα και γενναιοψυχία, εξακολουθεί να παραμένει και ένα αειθαλές σύμβολο της κιτρινόμαυρης οικογένειας, ένα σπουδαίο σημείο αναφοράς για όλους όσους αισθάνονται τι σημαίνει μάχιμη, παλικαρίσια και περήφανη Α.Ε.Κ και αγωνίζονται για να ξαναδούν το Δικέφαλο της Προσφυγιάς στην κορυφή των διακρίσεων!     

Ο Θωμάς μεγαλούργησε μέσα από την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως, "ζυμώθηκε" με τις αξίες και τα ιδανικά της, και της πρόσφερε τα μέγιστα με το σπουδαίο ποδοσφαιρικό του ταλέντο, σεβόμενος την ίδια την Ομάδα και το Λαό της! Γι αυτό άλλωστε και τ' όνομά του έγινε σύνθημα και τραγούδι στα χείλη του κόσμου της Α.Ε.Κ. Οι εποχές σίγουρα αλλάζουν, όμως το φωτεινό παράδειγμα που μεταλαμπάδευσαν αθλητικοί κολοσσοί σαν το Θ. Μαύρο παραμένει αναλλοίωτο στο διάβα του χρόνου! Είθε να τον μιμηθούν και να βαδίσουν στ' αχνάρια του και οι σύγχρονοι αθλητές μας...  

Εμείς οι "Πειρατές του Ονείρου" - που χρόνια τώρα έχουμε οικοδομήσει ισχυρούς δεσμούς φιλίας και αλληλοεκτίμησης με το Θ. Μαύρο, που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι την αγάπη του για την Ομάδα της Προσφυγιάς και τη λαχτάρα του για την ανοικοδόμηση του νέου μας Γηπέδου στην πατρογονική μας εστία στη Νέα Φιλαδέλφεια - δεν μπορεί παρά να του ευχηθούμε τα καλύτερα τόσο στη ζωή του όσο και στην πορεία του εξαιρετικού του βιβλίου και να επισημάνουμε επιπροσθέτως ό,τι θέλουμε να τον ξαναδούμε να προσφέρει στην αγαπημένη μας Ομάδα μέσα από ένα πόστο ανάλογο της αξίας και της προσωπικότητάς του!

"Ε ρε και να 'χατε το Μαύρο λέει να 'χατε..."



Με εκτίμηση
"ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ"     


Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

24 ΧΡΟΝΙΑ "ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ"



*ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΗΔΗ 24 ΧΡΟΝΙΑ από την ίδρυση των «Πειρατών του Ονείρου»! Η δική μας «επέτειος» δεν είναι παρά μία επιπλέον επικύρωση μέσα στο χρόνο, της συλλογικής μας υπόσχεσης για ακόμη πιο δυνατή συνέχεια στο πλευρό της ΙΔΕΑΣ Α.Ε.Κ! Αδέρφια Πειρατές, ευχόμαστε «χρόνια μαχητικά και πειρατικά» για όσους καταλαβαίνουν...

*24 χρόνια πέρασαν λοιπόν, από εκείνο το μακρινό 1993, τότε που μια παρέα αθεράπευτων ΑΕΚτζήδων, και καλών φίλων, αποφάσισε την ίδρυση του Συνδέσμου μας που έμελλε τελικά να εξελιχθεί στo πιο λατρευτό και αγαπημένο μας «βάσανο»! Με τα χρόνια, εκείνοι οι πρώτοι “Πειρατές του Ονείρου” ενισχύθηκαν και έδεσαν με τους κατοπινούς συναγωνιστές, δημιουργώντας ένα μάχιμο club στον οπαδικό χώρο της Α.Ε.Κ. 
       
*To ξεχωριστό στίγμα που εκπέμπει όλα αυτά τα χρόνια το club μας και καθόρισε τη διαφορετικότητά του, συμπυκνώνεται στo παρακάτω τρίπτυχο : Α). Στην Αντίσταση ενάντια σε κάθε μορφής “αμαρτωλά καθεστώτα” που υπονόμευαν την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως Β). Στη Διαρκή Πάλη για την υπεράσπιση των ιδεολογικών χαρακτηριστικών της Α.Ε.Κ. και Γ). Στον Αγώνα για την δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα εγγυώνται την πρωτοκαθεδρία του δικέφαλου αετού στο αθλητικό στερέωμα...

*Με σημαία την Ιδέα παλέψαμε αλλά και εξακολουθούμε να παλεύουμε για την ποιοτική αναβάθμιση του αυτόνομου πόλου κιτρινόμαυρης αναφοράς που αποτελούν οι «Πειρατές του Ονείρου» στα πλαίσια του ευρύτερου συνδεσμιακού κινήματος της Α.Ε.Κ...

*Χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς αδιέξοδες και ανερμάτιστες “κινήσεις διπλωματικής τακτικής”, με τη νοοτροπία του «πειρατή» και όχι του «ραγιά» κουρσεύουμε το κιτρινόμαυρο όνειρο. Γιατί η “δική μας Α.Ε.Κ” θα παραμείνει για πάντα το πιο όμορφο και διαχρονικό όραμα που θα πλανεύει τις γνήσιες ενωσίτικες ψυχές...

* Το “Πειρατικό του Ονείρου” άντεξε και χαλυβδώθηκε κόντρα σε θύελλες και τρικυμίες και συνεχίζει απτόητο το μαγικό του ταξίδι..... Η Αλήθεια και το Δίκιο είναι ο φάρος μας και ο χρόνος, όπως τόσες φορές, σύμμαχος !

*Παλιοί και νέοι “Πειρατές” παραμένουμε ενωμένοι σαν μια γροθιά. Η συνειδητή συσπείρωσή μας στη βάση αδιαπραγμάτευτων αρχών και αξιών,  το ψυχικό δέσιμο και οι σχέσεις αληθινής φιλίας και αλληλεγγύης που έχουμε οικοδομήσει μεταξύ μας ήταν, είναι και θα είναι το δικό μας “οπλοστάσιο”, η δική μας “αρματωσιά”, απέναντι στις πυρηνικές βόμβες που εξαπολύουν εναντίον μας εχθροί και άσπονδοι φίλοι.

*Δεν αρνούμαστε την αυτοκριτική μας. Δεν αρνούμαστε τα λάθη, τις παραλείψεις, τα κενά και τα σφάλματά μας. Δεν αρνούμαστε ότι σε μία πορεία όσοι αγωνίζονται καθαρά και τίμια κάνουν και λάθη. Αλάνθαστοι είναι μονάχα οι παραιτημένοι. Εκείνο που αρνούμαστε να δεχθούμε είναι ότι τάχα... «πήραμε τη ζωή μας λάθος» όπως λένε κάποιοι ψευτορεαλιστές “συμβουλάτορες ”.

*Εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε ΕΔΩ! Απλοί, ανιδιοτελείς “στρατιώτες” (ή “αντάρτες”!) της ΙΔΕΑΣ Α.Ε.Κ. Κάποιοι άλλοι (“δήθεν”) έφυγαν και λάκισαν! Ο καιρός επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές...

*Μαζί με την Α.Ε.Κ μεγαλώνουμε και εμείς στο πέρασμα του αδυσώπητου χρόνου. Δικαιώσεις και διαψεύσεις, έφοδοι στον ουρανό και προσγειώσεις απογοήτευσης, θέσεις και αντιθέσεις, όλα μαζί και καθένα χώρια, συνθέτουν την ωριμότητα και τη συνειδητοποίηση.

*Και ο 25ος χρόνος, που ήδη ξεκινήσαμε να διανύουμε ως club, θα μας βρει και πάλι στις επάλξεις! Στις νέες ελπιδοφόρες συνθήκες που σηματοδοτούν την αναγέννηση της ΑΕΚ,  με την έναρξη της ανοικοδόμησης του γηπέδου στην προσφυγομάνα Νέα Φιλαδέλφεια. Βαστάμε δυνατοί και μάχιμοι, στα μετερίζια του αγώνα να παλεύουμε για το τελικό μας στόχο που δεν είναι άλλος από την οικοδόμηση μιας πραγματικά μεγάλης και αδούλωτης ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ Α.Ε.Κ αντάξια της περήφανης ιστορίας και του μάχιμου λαού της!

*ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ : «Κι όμως υπάρχουν άγκυρες γερά να μας κρατάνε κόντρα στα τόσα κύματα που στον χαμό μας πάνε» !

ΑΕΚ ΛΑΤΡΕΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ !!!



                             Για την υπογραφή :

             “ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ” / since 1993...