Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2020

ΠΑΥΛΟ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙΣ...!!!




Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.

"Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.

Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές.

Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.

Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.

Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.

Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.

Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.

Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!"

(στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη)


Για την υπογραφή:

ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ


Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2020

Όταν η Α.Ε.Κ...


Όταν η Α.Ε.Κ αγωνίζεται με σθένος, τόλμη και ψυχή βαθιά...

Όταν η Α.Ε.Κ τιμάει εμπράκτως το όνομα, τις ρίζες και την ιστορία της...

Όταν η Α.Ε.Κ δεν φοβάται τίποτε και κανέναν γιατί πολύ απλά είναι... Α.Ε.Κ!!!

Τότε...

οι προσδοκίες της ομάδας και του λαού της μετατρέπονται σε πραγματικότητα!


ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ... 

σε όλα και παντού με την ίδια πυγμή και αποφασιστικότητα!

ΖΗΤΩ Η ΑΕΚΑΡΑ ΜΑΣ!!!


ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020

Αντίο Παναγιώτη...


Ενα δικό μας παιδί έφυγε από κοντά μας προχθές το βράδυ κατά την διάρκεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στο Αγρίνιο. Εφυγε ως μαχητής, με αυτοθυσία επάνω στην προσφορά και το καθήκον, σε ηλικία μόλις 27 ετών. 

Ο Παναγιώτης Πλεξίδας, ένας εξαιρετικός αξιόλογος άνθρωπος, ένας κοινωνικός αγωνιστής με αλληλεγγύη, αρχές και ήθος, ο οποίος υπήρξε, συν τοις άλλοις, και ΑΕΚάρα από μικρό παιδί και φίλος του club των ”Πειρατών του Ονείρου”, ταξίδεψε στη γειτονιά των αγγέλων, εκεί όπου θα συναντήσει και τα άλλα αλησμόνητα Αεκόπουλα της κιτρινόμαυρης οικογένειας (βλ. εδώ! )

Ο Παναγιώτης υπηρετούσε το Πυροσβεστικό Σώμα από το 2011.

Καλό παράδεισο αδερφέ μας!



ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Σάββατο 20 Ιουνίου 2020

Μια συγκλονιστική αφήγηση...



«....Ήρθα στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ήταν μια εμπειρία συγκλονιστική. Έζησα την καταστροφή της Σμύρνης, γιατί εκεί μέναμε. Είχαν χωρίσει τους άντρες από τις γυναίκες και ο πατέρας μου με έσερνε στην κεντρική προκυμαία της Σμύρνης προσπαθώντας να μπούμε σε καμιά βάρκα. Σε μία απόπειρά του να μπει στη βάρκα κάποιου πολεμικού πλοίου ένας Γάλλος στρατιώτης που ήταν εκεί του πρότεινε το όπλο έτοιμος να τον πυροβολήσει. Τότε ο πατέρας μου με σήκωσε στα χέρια του ψηλά, μπροστά από το όπλο, και οπισθοχωρήσαμε. Αυτή η εικόνα έχει γραφεί στη μνήμη μου (......)

Με κάποιο τρόπο βρεθήκαμε στην Ελλάδα(....) κι εκεί σε μια κάμαρα, μαζί με άλλους συγγενείς–ήμαστε θυμάμαι εννιά άνθρωποι- στρώναμε κάτω, κοιμόμαστε και ζούσαμε, μέχρι που φτιάχτηκε ο συνοικισμός (....)

Μπορώ να πω ότι στις πρώτες φάσεις και σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν ήμασταν και τόσο καλοδεχούμενοι από τον ντόπιο πληθυσμό. Θυμάμαι τη λέξη τουρκόσποροι. Βέβαια δεν πρέπει να γενικεύει κανείς, υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι άνοιξαν τα σπίτια τους και μας έβαλαν, αλλά υπήρχε ο φόβος, η αντίθεση. Φοβούνταν μην τους πάρουμε τις δουλειές, το ένα, το άλλο. Υπήρχε μία ξενοφοβία και μια υβριστική συμπεριφορά, την οποία με εγκαρτέρηση υπέμειναν οι πρόσφυγες. Είναι χαρακτηριστικό ένα επεισόδιο που μου έμεινε. Τότε τα ρολόγια τα κρεμούσαν με κάτι αλυσίδες και τα έβαζαν μέσα στο γιλέκο. Κάποτε ο πατέρας μου ρώτησε έναν: «Σας παρακαλώ μου λέτε τι ώρα είναι;» Και αυτός του απάντησε: «Μαζί το πήραμε το ρολόι;» Τον καταλάβαιναν δηλαδή ότι ήταν πρόσφυγας και του συμπεριφέρονταν έτσι (....)

Εκεί λοιπόν στον προσφυγικό συνοικισμό μαζί με άλλους πρόσφυγες έζησα τη συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δεν ήταν μόνο το ξερίζωμα για όλους αυτούς τους ανθρώπους αλλά και η προσπάθεια να ανασυγκροτηθούν, να ζήσουν, να επιζήσουν (.....)

Πήγα σε ένα δημοτικό σχολείο στο Βύρωνα τότε όποιος ήθελε να σπουδάσει πλήρωνε δεν ήταν δωρεάν η εκπαίδευση. Θυμάμαι ότι από παιδί έφτιαχνα κάτι χαρτιά εκ μέρους του πατέρα μου που έλεγαν : «τυγχάνω πρόσφυξ άπορος μη δυνάμενος να εκπληρώσω τα εκπαιδευτικά τέλη του υιού μου». Πηγαίναμε στον παπά στην εκκλησία του δίναμε 25 δραχμές μας έδινε ένα πιστοποιητικό απορίας και με την αίτηση κατεβαίναμε στο δημαρχείο παίρναμε το χαρτί και γραφόμασταν στο δημοτικό (.....) 

Ο πατέρας μου πήγε και δούλεψε στου Δηλαβέρη, κάτω στα Άσπρα Χώματα στην Κοκκινιά και κατέβαινε με τα πόδια στην Ομόνοια, έπαιρνε το σιδηρόδρομο, καμιά φορά όμως- όταν δεν είχε λεφτά- πήγαινε με τα πόδια μέχρι εκεί (.....).

Εκείνο που ήταν χαρακτηριστικό, που μου έκανε εντύπωση και χάραξε τη μνήμη μου, ήταν αυτή η εγκαρτέρηση του κόσμου, η αισιοδοξία του, η προσπάθεια να βγει από τη συμφορά και να αρχίσει μια καινούργια ζωή (......)

Μου έκανε εντύπωση ότι παρά τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς, φρόντιζαν πολύ για την καθαριότητα. Τότε τα πρώτα σπίτια ήταν παράγκες, οι ακαθαρσίες και τα νερά ήταν στους δρόμους, οι κότες κυκλοφορούσαν ελεύθερες κι όμως έβλεπες αυτά τα σπίτια -που ήταν παράγκες- καθαρά κι ασβεστωμένα. Πολύ χαρακτηριστικά μου έχουν μείνει στη μνήμη τα σιδερωμένα κουρτινάκια στα παράθυρα. Επίσης οι κοπέλες που έκαναν το κοπανέλι και έφτιαχναν δαντέλες τις οποίες έβαζαν σε σεντόνια. Έβλεπες γκαζοντενεκέδες με βασιλικούς, με γεράνια και ξαφνικά να πετάγεται μια νέα κοπέλα με ένα μπλουζάκι σιδερωμένο: έβλεπες δηλαδή τη ζωή, τον παλμό της ζωής (.....) Υπήρχε μία ζωτικότητα, μια προσπάθεια πολιτισμού και δράσης. Ούτε μεμψιμοιρία ούτε πεσιμισμός (.....).   

Αυτό πραγματικά που με εντυπωσίαζε και μου έμπαινε μέσα στις φλέβες ήταν ότι έβλεπα πως πρέπει ο άνθρωπος να στέκεται όρθιος. Τα ήθη και τα έθιμα δεν έσβησαν (.....) »


(χαρακτηριστικά αποσπάσματα από μαρτυρία του Σταύρου Κασιμάτη σε βιβλίο του Στ. Κούλογλου... 


Τον άνθρωπο αυτόν δεν τον ξέρουμε ούτε έτυχε ποτέ να τον συναντήσουμε. Επίσης δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ήταν καν φίλαθλος. Θα μπορούσε όμως να είναι ο παππούς ή ο πατέρας πολλών από μας, άλλωστε αυτή η συγκλονιστική αφήγηση τα λέει όλα ! Από την πλευρά μας και κλείνοντας το σημερινό μας κειμενάκι θα πούμε μονάχα το εξής : Μέσα στο ψευδομοδάτο κλίμα της λεγόμενης σύγχρονης εμπορευματοποιημένης εποχής όπου σχεδόν τα πάντα υπόκεινται στους.... νόμους  της προσφοράς και της ζήτησης, του μάρκετινγκ και όλων των συναφών,  εμείς επιμένουμε να διδασκόμαστε από την ιστορία της Προσφυγιάς και να μην ξεχνάμε....Οι πανάκριβες αναμνήσεις εκείνης της γενιάς είναι η δική μας πολύτιμη κληρονομιά και από την πλευρά μας διαμηνύουμε στους προγόνους μας -που κατάφεραν από το μηδέν να χτίσουν μια αξιοπρεπή ζωή- ότι  εμείς σε τούτα εδώ τα δικά μας ιερά χώματα, στη ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ, οικοδομούμε το Σπίτι των Ονείρων μας, το Κέντρο Πολιτισμού και Μνήμης της αθάνατης Προσφυγιάς !!!!!  



 *Για την υπογραφή :
“ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ”

Τετάρτη 20 Μαΐου 2020

Η ΑΕΚΑΡΑ, ο Τίγρης και το αφηνιασμένο κατεστημένο!


Μια παλιά σοφή ρήση έλεγε πως αν ο αντίπαλος σε χτυπήσει φιλικά στην πλάτη να αναρωτηθείς ποια λάθη έκανες!

Ευτυχώς για την σημερινή Α.Ε.Κ δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ευτυχώς και για την ίδια την Α.Ε.Κ και για την ηγεσία της και για το λαό της, πέρασαν πια ανεπιστρεπτί εκείνες οι εποχές των προσκυνημένων, των οσφυοκαμπτών και όλου του κακού συναπαντήματος που "χαϊδολογούσαν" και "χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη" οι αντίπαλοι μας και το όλο αμαρτωλό σύστημα που αυτοί είχαν οικοδομήσει, ακριβώς γιατί η χαμερπής παρουσία τους, τούς βόλευε.

Σήμερα, αντιθέτως, η Ομάδα της Προσφυγιάς κάνει περήφανους τους οπαδούς της ανά τον κόσμο. Το Νέο Γήπεδό μας στη Νέα Φιλαδέλφεια, το μελλοντικό στολίδι της Ελλάδας και της Ευρώπης που δεν μας το έκανε "δωράκι" κανείς, αλλά το οικοδομεί επάξια ο Δ. Μελισσανίδης, αυτός που τόσο "ενοχλεί" - θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την Αναγέννηση και κυριαρχία της Α.Ε.Κ καθώς πλησιάζει προς την ολοκλήρωσή του μαζί με το Κέντρο Ιστορίας και Πολιτισμού και με την παράλληλη δημιουργία μιας αξιόμαχης Ομάδας που θα κατακτά τίτλους και διακρίσεις με βάση την αγωνιστική της αξία και όχι στα λαγούμια και στις υπόγειες στοές όπως οι κατεστημένες δυνάμεις.  

Ταυτόχρονα, όλα αυτά τα χρόνια η Α.Ε.Κ με τον Δ. Μελισαννίδη μπροστάρη, μοχθεί όχι μόνο για τη δική της υγιή αναδημιουργία, αλλά και για τη συνολικότερη εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως σεβόμενη τις αρχές, την ιστορία της και αρνούμενη συνειδητά να ακολουθήσει "άλλα κόλπα" όπως "άλλοι", κατορθώνει με την έντιμη στάση της και με το ηθικό της πλεονέκτημα να συσπειρώνει πλέον κοντά της, ισότιμα, και όλες εκείνες τις δυνάμεις που ως τώρα δεν τολμούσαν να αμφισβητήσουν τη μεγάλη αφεντιά και τις γκρανκάσες, γιατί πολύ απλά τότε δεν υπήρχε το "αντίπαλο δέος" για να ακουμπήσουν. Τώρα όμως υπάρχει και ακούει στο όνομα Α.Ε.Κ. 

Ο Δ. Μελισσανίδης ως επικεφαλής της Α.Ε.Κ και φυσικός ηγέτης της, συγκεντρώνει επάνω του όλα τα πυρά του αφηνιασμένου κατεστημένου. Μόνο που το ατσάλι δεν λυγίζει, κι αυτό είναι που τους τρομάζει περισσότερο. Ότι στην Α.Ε.Κ υπάρχει πλέον άξια και ικανή ηγεσία, μάχιμη, δυναμική, ασυμβίβαστη και όχι ανθρωπάκια... που θα κρυολογούν όταν βήχει ο κάθε "mr boss" που σώνει και καλά κατσικώνεται σαν κακό σπυρί στο σβέρκο του "βασιλιά των σπορ"!

Αλήθεια, όλα τα παραπάνω πόσο ενοχλούν το σάπιο κατεστημένο; Πόσο όλη αυτή η νέα πορεία της Α.Ε.Κ και η προοπτική που ανοίγεται έχουν θορυβήσει το σύστημά τους και όλη την καλοβολεμένη κουστωδία του; Η σαθρή αυτοκρατορία με τα γυάλινα πόδια τρέμει μήπως γίνει συντρίμια και γι αυτό τα μέσα και οι φορείς της έχουν κυριολεκτικά ξεσαλώσει.  

Αυτός είναι ο λόγος που ο Δ. Μελισσανίδης μπαίνει στο στόχαστρό τους και μάλιστα όχι με τίμιο πόλεμο, που στο κάτω-κάτω θα είχε και ένα νόημα αντιπαλότητας, αλλά αντιθέτως με μυθεύματα, με χολερικά δημοσιεύματα, με ψέματα, με σπιουνιές, με κακοφτιαγμένα σενάρια επιστημονικής φαντασίας για το πόσο φταίει για τα χάλια του ελληνικού ποδοσφαίρου ο... "κακός Μελισσανίδης", από τότε που πρωτοπερπάτησε ο άνθρωπος στη γη μέχρι που πήγε στο διάστημα, και άλλα ύπουλα χτυπήματα κάτω από τη μέση, όπως έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια. 

Βγήκαν συντονισμένα κάμποσα (ελεγχόμενα) μέσα μαζικής αποχαύνωσης και κάνουν ανήθικο πόλεμο. Μέσα από προσκείμενες φυλλάδες και κακορίζικα σάιτ που αναπαράγουν τη δυσοσμία της παραπληροφόρησης σαν πειθήνιοι παπαγάλοι, με ένα μόνο στόχο: τον πόλεμο φθοράς της Α.Ε.Κ και της ηγεσίας της.  

"Δημοσιογραφία-δελτίο τύπου" κατάντησαν αλλοτινές ιστορικές εφημερίδες που σήμερα βέβαια είναι για να γελάς, κι αυτό μόνο από μακριά καθώς οι ΑΕΚτζήδες από κοντά δεν τις αγγίζουν ούτε βέβαια δίνουν τσακιστό σεντς για να μασάνε το σανό που σερβίρουν "νέα" και "παλιά" μέσα εξαπάτησης που παρέχουν "βήμα" και "λόγο" στο φτιασιδωμένο ψέμα. 

Η κυβέρνηση και το πολιτικό της προσωπικό μήπως κάνει τα στραβά μάτια σε όλα αυτά; Σάμπως νομίζει ότι μπορεί να έχει προνομιακή σχέση με κάποιους ή να καλύπτει τόσο προκλητικά την ένοχη κατεστημένη τάξη πραγμάτων στον ελληνικό αθλητισμό; Φαντάζεται ότι τα εκατομμύρια ελλήνων φιλάθλων, οι ΑΕΚτζήδες (και όχι μόνο) είναι τυφλοί, κωφοί και μουγγοί;;; "Εχουν γνώσιν οι φύλακες" (της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως) και συνολικότερα.  

Ας το πάρουν ΟΛΟΙ χαμπάρι: Θα αποτύχουν! Η Α.Ε.Κ, ο Μελισσανίδης και ο Λαός του Δικέφαλου Αετού είναι μια γροθιά! Κι είναι μια γροθιά γιατί πολύ απλά έχουν κοινό όραμα και στόχο για την ιστορική Ομάδα της Προσφυγιάς αλλά και για το ταλαιπωρημένο και χιλιολαβωμένο ελληνικό ποδόσφαιρο που φτάνει η ώρα να σπάσει τις αλυσίδες που το έχουν τυλίξει οι χρόνιοι δυνάστες του.

-Α.Ε.Κ  σημαίνει μάχη του Δίκιου κατά του Άδικου!

Για την υπογραφή:
"Συσπείρωση Οπαδών Α.Ε.Κ
ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ" 

Πέμπτη 7 Μαΐου 2020

Καλό ταξίδι Μάνθο...


Μια τραγική είδηση που μας προξένησε βαριά θλίψη ήταν το φευγιό του αδερφού Μάνθου από τον Βύρωνα.
Μαχητής ΑΕΚτζής με όλη τη σημασία του όρου, από τις πιο εμβληματικές μορφές της R., από εκείνους τους πρωτοπόρους και ιδεολόγους ενωσίτες της παλιάς φρουράς του Οπαδικού Κινήματος της Α.Ε.Κ που έδωσαν τα πάντα για την Ομάδα της Προσφυγιάς και το Λαό της. 
Αντίο αδερφέ Μάνθο, χαιρετισμούς σε όλα τα αδέρφια εκεί ψηλά στο club του Κιτρινόμαυρου Παραδείσου. 
Δεν θα ξεχαστείς ποτέ...

ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ 

Τετάρτη 6 Μαΐου 2020

Άγνωστες σελίδες της Περήφανης Ιστορίας της Α.Ε.Κ



Ο ήρωας της Αντίστασης, παράγοντας της ΑΕΚ!

Ήταν μια μεγάλη μορφή της ΑΕΚ σε διοικητικό – και όχι μόνο – επίπεδο. Ήταν η ψυχή της ΑΕΚ για χρόνια, ένας άνθρωπος καλόψυχος, καλοσυνάτος μα και δυναμικός…

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Ο Παύλος Ραγκαβής υπηρέτησε την ΑΕΚ με αγάπη και απαράμιλλο πάθος στα χρόνια της Κατοχής, την περίοδο του Εμφυλίου και στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Βρέθηκε στο πλευρό μεγάλων προσωπικοτήτων  όπως ο Βασίλειος Φρυδάς που διετέλεσε πρόεδρος στη μετακατοχική και εμφυλιακή περίοδο (1945 – 1949), ο Αιμίλιος Ιωνάς, ιδρυτής της ΑΕΚ… και ο μυθικός Σπύρος Σκούρας, παππούς του Πέτρου Κόκκαλη, πρώην αντιπροέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός.



Ο Παύλος Ραγκαβής στις διοικήσεις των προέδρων Φρυδά, Ιωνά, Σκούρα υπηρέτησε σε διάφορα πόστα, φτάνοντας μέχρι τη θέση του Γενικού Γραμματέα… Ως Γραμματέας ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία της ΑΕΚ με το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας να περνάει πλέον στα χέρια του σωματείου μετά την αρχική προσωρινή παραχώρηση της Πολιτείας.


Αυτό που βλέπετε… με ημερομηνία 11 Φεβρουαρίου του 1947, είναι η αίτηση της ΑΕΚ προς το Υποθηκοφυλακείο Αθηνών με υπογραφή του Παύλου Ραγκαβή για να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χώρου όπου βρισκόταν το γήπεδο της Ένωσης, και να περάσει στον πλήρη έλεγχο της ίδιας της ΑΕΚ. Είναι ο παράγοντας εκείνος που έβαλε τον πιο σημαντικό λίθο για την μετέπειτα πορεία της ΑΕΚ με το δικό της ιδιόκτητο γήπεδο που το είδαμε να μεγαλώνει και να επεκτείνεται με διάφορους τρόπους, μέσα από το πέρασμα των χρόνων – και μέχρι την κατεδάφιση του τον Μάη του 2003.
Κάστρο” σωτηρίας
Ο Παύλος Ραγκαβής έμενε στο κέντρο της Αθήνας, στην Καπνικαρέα και εκεί στήσει εκεί ένα απροσπέλαστο “κάστρο” σωτηρίας των Αντιστασιακών…  Ήταν κοινό… μυστικό της εποχής του αγώνα κατά των Γερμανών κατακτητών, αλλά και στον Εμφύλιο… ότι ο Ραγκαβής περιέθαλπτε, έκρυβε και έζωσε τους καταδιωκώμενους κομμουνιστές αγωνιστές…
Μεταφέρω μαρτυρία της ιστορικής μορφής του ΚΚΕ Σταύρου Κασιμάτη…
“Ο Ραγκαβής πρόεδρος τότε της ΑΕΚ, Κωνσταντινουπολίτης, με έκρυβε στο σπίτι του στην πλατεία Καπνικαρέας”. Η μαρτυρία αυτή εμπεριέχεται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου “Μαρτυρίες από τη δικτατορία και την αντίσταση (σελίδα 312).

Ο Σταύρος Κασιμάτης πρόσφυγας και ο ίδιος… γεννημένος στη Σμύρνη το ’18 και στρατευμένος στις γραμμές της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος), έβλεπε με καλό μάτι τον τότε Γενικό Γραμματέα της ΑΕΚ (και όχι πρόεδρο όπως τον αναφέρει) και λόγω καταγωγής. Για αυτό άλλωστε στη μαρτυρία του υπερτονίζει το ότι ήταν Κωνσταντινουπολίτης.
Στο σπίτι του Ραγκαβή στην Καπνικαρέα βρισκόταν μετά τον πόλεμο ΟΛΟ το αρχείο της ΑΕΚ! ΟΛΗ η ΑΕΚ!!! Αρχικά είχε διασωθεί στο σπίτι του θρυλικού Γιώργου Νταϊσπάγγου, στον Πειραιά… Ναι στον πόλεμο η ΑΕΚ αναγκάστηκε να έχει έδρα (κρυφή…) στον Πειραιά!!! Μόλις πέρασαν οι πρώτες μεγάλες μπόρες και ο κόσμος άρχισε να οργανώνεται σε ομάδες Αντίστασης, ο Παύλος Ραγκαβής εμφανίστηκε ως μια σωτήρια μορφή, μαζεύοντας ένα ένα τα κομμάτια της ιστορίας του ένδοξου προσφυγικού σωματείου και μεταφέροντας τα στην Καπνικαρέα, στην καρδιά της Αθήνας.
Το σπίτι του ήταν το σπίτι της ΑΕΚ και το σπίτι της Αντίστασης. Αμέτρητοι αγωνιστές πέρασαν από εκεί, κρύφτηκαν, φυγαδεύτηκαν, γλύτωσαν την εκτέλεση… Εκεί έβρισκαν ένα πιάτο ζεστό φαγητό, νερό και τόπο να ξαποστάσουν πριν ξαναβγουν στην “παρανομία”, στο βουνό και στους δρόμους των μαχών…

Πέρασε στην ιστορία ο Παύλος Ραγκαβής για τη στάση του αυτή. Δεν υπάρχουν στοιχεία αν ήταν ο ίδιος μέλος του κόμματος, κρυφά τότε σε εποχές απαγόρευσης, ανελέητου κυνηγητού και δράσης προδοτών και δοσίλογων. Ήταν όμως μια ηρωική φυσιογνωμία της Αντίστασης που ταίριαξε την ΑΕΚ με την Αντίσταση, γλυτώνοντας από βέβαιο θάνατο πολλούς αγωνιστές ανάμεσα τους και φίλους της ΑΕΚ. Ίσως και παίκτες της ΑΕΚ! Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε λεπτομέρειες… Ξέρουμε όμως την ένδοξη ιστορία του Σπύρου Κοντούλη, του Ηλία Παπαγεωργίου, του Μιχάλη Δελαβίνια, του Γιάννη Καψή, του Κώστα Χριστοδούλου. Είναι ιστορίες ξεχωριστές η καθεμία μα τόσο ταιριαστές…  Συνθέτουν ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της μεγαλύτερης ομάδας – ιδέας του κόσμου!
Νίκος Αγγελίδης
  • Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον φίλο, αδερφό και σ.  “Captain Morgan” από τους Πειρατές που με “αναστάτωσε” με την ανάδειξη των πρώτων στοιχείων αγωνιστικής δράσης αυτού του υπέροχου ανθρώπου, του μεγάλου Ενωσίτη, Παύλου Ραγκαβή. Το ψάξιμο στα κιτάπια της ιστορίας, φίλε Θανάση είναι κάτι το μοναδικό και σε ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες…
  • Το σημερινό κείμενο ΔΕΝ αφιερώνεται στον Βασίλη Τσιάρτα… Δεν θα καταλάβει γρι…



ΥΓ: Συγχαρητήρια στον Νίκο Αγγελίδη και το A.E.K LIVE για το εξαιρετικό αφιέρωμα! Με μια μοναδική γραφή, με ιστορική εγκυρότητα και Ενωσίτικη συγκίνηση, αποδόθηκε φόρος τιμής σε έναν "λησμονημένο" (ευτυχώς όχι από όλους) παράγοντα της Α.Ε.Κ που συνέβαλε έμπρακτα και ουσιαστικά στην υπόθεση του Γηπέδου μας στη Νέα Φιλαδέλφεια, ενώ παράλληλα υπήρξε ένας ξεχωριστός Άνθρωπος που τίμησε με την αλληλέγγυα στάση ζωής του τις ρίζες και τις ιστορικές καταβολές της Ομάδας της Προσφυγιάς. Χαιρόμαστε που συνεισφέραμε, έστω και λίγο, στην ανάδειξη του σπουδαίου Παύλου Ραγκαβή!